Schuld

 

Schuld

 

 

Schuld

 

 

 

“Doet u ook schuldbemiddeling, mijnheer”

 

“Neen, mevrouw, ik doe geen schuldbemiddeling, maar ik wil en kan u wel doorverwijzen. Er zijn goed georganiseerde diensten die u hier zeker kunnen bij helpen.”

 

Het is voor de zoveelste maal mijnheer Google, die me helpt in mijn zoektoch naar de het mailadres van het CAW verbonden aan de gemeente waar mevrouw woont. Ik hoorde positieve verhalen over de dienst en hun ondersteuning. Mevrouw zal hier zeker baat bij hebben. 

 

  Ik blijf het spectaculair vinden hoeveel een mens kan nadenken terwijl hij belt en googelt. “Ik help iemand en blijf bij mijn overtuiging: schoenmaker, blijf bij je leest! Zeker als het delicate materie is, van schuldbemiddeling heb ik geen kaas gegeten. "

Ik maak nog spontaan de gedachtenzijspronget dat schoenmaker en leest wel heel toepasselijk zijn voor een inwoner van Izegem. Voor eigen deur vegen ook, maar dit doet nu eigenlijk niet terzake.

 

“Het is mijn scheiding, mijnheer die ervoor zorgt dat ik schulden maak, het is niet gemakkelijk, mijnheer.” “Het leven als alleenstaande is duur, mijnheer, de kinderen kosten veel…” “HET LUKT ME NIET MEER…

 

De kreet om hulp klinkt alsof hij van heel diep komt, en ik zoek om de noodzakelijke erkenning te geven, om te luisteren, om gerust te stellen (dom, want dit lukt nu natuurlijk niet). Ik verzeker mevrouw hoe goed CAW-diensten werken en dat ze haar zeker zullen helpen.

 

Ik voel dat mevrouw me niet echt gelooft, maar ze zegt dat ze het zal proberen. Ze wil nogmaals haar rug rechten om alles in goede banen te leiden. “Voor de kinderen, mijnheer.”

 

Mevrouw legt neer, haakt in of swipet weg. Ik vermoed het laatste.

 

Niemand haakt nog echt in of legt neer. Afdrukken en wegswipen zijn de meest recente telefoonafsluitmethodes. 

 

“Zorg ook goed voor jezelf”: zeg ik vaak in een bemiddeling.” Jullie gaan ook voor een stuk opnieuw alleen op pad. “

 

Soms durf ik te vragen of ze ter ondersteuning nog bij elkaar terecht kunnen indien het moeilijk gaat. Soms, niet altijd…

 

“Misschien “:is het antwoord, soms ook “ik denk het niet”.

 

Moeilijk thema als je daarnaast samen op zoek gaat naar gedragen oplossingen voor kinderen.

 

Ik neem me voor om me te verdiepen in het thema. Ik denk na of dit een vast item kan worden tijdens gesprekken.

 

“Zou mevrouw nu geholpen zijn?" Ik vergat haar te vragen. Ik wou haar ook nog vragen of ik haar niet moest doorverwijzen en of  ik haar anders kon helpen bij het doorverwijzen. “

 

Te laat, vergeten, kleine vloek...

 

Dit soort "schuld"gevoel overvalt me  vaker als bemiddelaar, als mens.

 

Voldoening ook en dat heelt.